Met een goed ontwerp en een uitgekiende rubbersamenstelling kan de productie van de band beginnen. Maar er is een lange reeks van bewerkingen nodig om van rubberbalen en andere grondstoffen een kant en klare band te maken. Dit productieproces valt uiteen in vier fasen: de rubberbewerking, de halffabricage, de bouw van de greentyre en de vulkanisatie.

Om een breed assortiment autobanden te kunnen voeren, moeten bandenproducenten tientallen rubbermengsels produceren, uitgaande van verschillende soorten rubber, en onder bijmenging van wisselende hoeveelheden vulstoffen en chemicaliën. Dit mengen gebeurt in mengers. Een menger werkt in beginsel niet anders dan een keukenmixer bij het maken van cakebeslag. In de mengkamer kneden walsrollen met schoepen (rotoren) met grote kracht alle ingrediënten door het rubber. Het doel is een zo hoog mogelijke graad van menging te bereiken, zodat een gelijkmatig rubbermengsel (beslag) ontstaat.

Met een extruder worden het loopvlak en de zijkanten van een band geproduceerd. Een extruder kan worden voorgesteld als een enorm kitpistool, dat met grote kracht een pasta door een kleine opening drukt. De pasta (het rubber) neemt de vorm aan van de opening.

Een band bestaat uit verschillende onderdelen met verschillende samenstelling, zoals het karkas, het loopvlak en de zijkanten. Deze onderdelen noemen we halffabrikaten en ze hebben ieder hun eigen productieproces. Bijvoorbeeld in het verwerken van vezels en staaldraad in het rubbermengsel.

Een kalander of mangel bestaat uit walsrollen waartussen bijvoorbeeld papier wordt glad gemaakt of textiel bedrukt. Bandenproducenten gebruiken kalanders om textiel en staalkoord aan beide zijden te voorzien van een laagje rubber, zodat het in de band kan worden verwerkt. Belangrijk is dat er geen vocht of lucht met het textiel of koord wordt ingesloten in het rubber. Ook de luchtdichte voering wordt met een kalander uitgewalst tot exact de gewenste dikte.

De kalanders leveren een strook berubberd materiaal af, waarin de koorden (staal of textiel) in lengterichting lopen. >lees verder

De luchtdichte voering van de band wordt gemaakt op een kalander. De voering maakt een aparte binnenband overbodig. De walsrollen van de kalander worden gevoed door een extruder. De gekalanderde voering wordt hetzij los in liner gewikkeld, of tegen de ply-laag van het karkas geplakt (als vaste voering).

Op de pre-assembly machine worden de voering en de zijkanten samengevoegd. Beide delen worden aangevoerd vanaf een afwikkelpositie. Het product komt op de opwikkelpositie terecht. Het eindproduct van de pre-assembly machine is het basismateriaal voor de greentyre van de halfautomatische bandenbouwmachine.

Een hiel bestaat uit berubberd staalkoord, dat rond een wielvorm wordt gewikkeld. Hierop wordt een vulstrook aangebracht om luchtinsluiting tijdens het bouwen van de greentyre te voorkomen. Het aantal draadlagen, de hoogte van de vulstrook en de diameter van de hielring variëren afhankelijk van het type band en de bandenmaat.

Na al het voorbereidende werk, wordt het tijd om te zien hoe de halffabrikaten in elkaar worden gezet tot greenty¬res. Greentyres zijn complete banden die nog niet chemisch zijn uitgehard en dus nog moeten worden gevulkaniseerd. De verschillende onderdelen van de band hechten aan elkaar door de natuurlijke plakkracht van het rubber.

Zowel natuurlijk als synthetisch rubber bestaat uit lange molecuulketens. >lees verder